Warsztaty terapii zajęciowej w Jeleniej Górze

Na terenie miasta Jelenia Góra funkcjonują dwa warsztaty terapii zajęciowej dla osób niepełnosprawnych.

Pierwszy z nich mający siedzibę przy ulicy Waryńskiego realizuje misje i cele statutowe Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym. Obejmuje swą opieką wyłącznie osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Jeleniogórskie Koło PSOUU powstało w 1995 roku z inicjatywy pedagogów. W 1998 dodatkowo uruchomiło warsztaty terapii zajęciowej. Koncentruje się na pobudzaniu do aktywności osób niepełnosprawnych intelektualnie zarówno w sferze społecznej, jak i zawodowej. PSOUU jest organizacją pozarządową, która działa w imieniu ludzi z upośledzeniem umysłowym, ich rodzin i opiekunów prawnych. Jeleniogórskie warsztaty terapii zajęciowej na Waryńskiego udostępniają swoim podopiecznym następujące pracownie:
- pracownię gospodarstwa domowego
Uczestnicy uczą się tutaj czynności związanych z pracami kuchennymi : układania jadłospisów, gotowania, pieczenia, obsługi sprzętu AGD, nakrywania do stołu.
- pracownię ogrodniczą
Zainteresowane osoby zobowiązane są do utrzymywania porządku na terenie posesji i wokół niej. Do ich obowiązku należy koszenie trawnika, grabienie liści, plewienie chwastów, pielęgnowanie roślin doniczkowych; w okresie zimowym zaś odśnieżanie drogi. Fajnym pomysłem jest realizowana tutaj hodowla zwierząt ( rybki akwariowe, żółw ).
- pracownię stolarską
Wykorzystywane są tu podstawowe czynności stolarskie takie jak cięcie, szlifowanie, pokrywanie farbami, praca dłutem, łączenie elementów za pomocą gwoździ lub wkrętów.
- pracownię ceramiczną
Zajęcia w tej pracowni polegają na modelowaniu z masy ceramicznej naczyń i innych form według wzorca lub własnego pomysłu. Prace następnie są szkliwione albo wypalane w piecu.
- pracownię krawiecką
Uczestnicy nabywają podstawowe umiejętności związane z szyciem ręcznym i maszynowym, takie jak przyszywanie, cerowanie, szydełkowanie, haftowanie. Uczą się także prasowania oraz wykonują prace artystyczne w technikach wykorzystujących tkaniny czy włóczki.
- pracownię plastyczną
Przy pomocy najróżniejszych technik takich jak malarstwo, wycinanki, rzeźba, rysunek mozaika powstaje tu wiele prac artystycznych.
- pracownię introligatorską
Udostępniona jest w tej pracowni nauka dziurkowania, zszywania, laminowania dokumentów. Wykonuje się tutaj prace związane z takimi materiałami jak papier, karton dzięki czemu powstają pudełka, zeszyty i prace artystyczne.
- pracownię poligraficzno-multimedialną
Grupy osób uczą się podstawowej obsługi komputera oraz innych urządzeń elektronicznych. Przepisują teksty, drukują dokumenty, projektują i wykonują plakaty, znaczki, kalendarze. Pracownia odpowiedzialna jest zaprowadzenie strony internetowej oraz kroniki Koła PSOUU.

W warsztatach oprócz zajęć w pracowniach tematycznych prowadzona jest rehabilitacja ruchowa, terapia psychologiczna, muzykoterapia. Działają również: Rada Uczestników, grupa self-adwokatów, zespół muzyczny, sekcja Olimpiad Specjalnych, koło dyskusyjne. Jeleniogórskie Koło PSOUU organizuje turnusy rehabilitacyjne, wyjazdy, wycieczki. Dobrym pomysłem jest nawiązanie współpracy z Kolegium Karkonoskim. Zarówno podopieczni Koła PSOUU jak i studenci pedagogiki odbywający tu praktyki wynoszą ze wspólnych spotkań nowe pozytywne doświadczenia i wiele radości.

Drugi warsztat terapii zajęciowej przy Polskim Towarzystwie Walki z Kalectwem ma swój oddział w Jeleniej Górze przy ulicy Kiepury i przyjmuje osoby z każdym rodzajem niepełnosprawności. Odbywają się tutaj zajęcia rehabilitacyjne prowadzone pod opieką instruktorów w pięcioosobowych grupach. Udział w nich jest bezpłatny. Natomiast osoby które nie mogą samodzielnie przybyć na zajęcia mają zapewniony transport specjalnie przystosowany do przewozu osób niepełnosprawnych. Warsztaty są czynne codziennie (z pominięciem sobót, niedziel i świąt) w godzinach od 7.00 do 14.00. przy ulicy Kiepury dostępne są następujące pracownie:
- pracownia komputerowa
Podczas zajęć uczestnicy nabywają umiejętności posługiwania się komputerem, drukarką, skanerem; poznają popularne programy komputerowe, korzystają z Internetu. Wykonują dokumenty tekstowe, rysunki projekty zaproszeń itp.
- pracownia artystyczna
To tutaj powstają obrazy olejne, rysunki, witraże, malowane tkaniny, rzeźby itp. Zajęcia praktyczne uzupełniane są wiadomościami z historii sztuki i poznawaniem twórczości artystów.
- pracownia rękodzielnicza
Wykonuje się tu serwetki, swetry, szale. Grupy osób poznają zasady tworzenia obrazów i rzeźb z różnego rodzaju materiałów, takich jak drewno, skóra, dary natury czy masa solna.
- pracownia krawiecka
Efektem przyswajania wiedzy na temat obsługi maszyny do szycia, zasad kroju czy szycia są uszyte przez uczestników spódnice, spodnie, bluzki. Powstają tu również wyhaftowane serwetki, obrusy, obrazki itp.

Uczestnictwo w warsztatach terapii zajęciowej pozytywnie wpływa na osoby niepełnosprawne. Poznają one wiele innych osób często znajdujących się w podobnej sytuacji co one, mające podobne problemy. A w grupie siła. Na twarzach pojawiają się uśmiechy, nawiązują się nowe przyjaźnie; zdobywa się tu nowe doświadczenia, rozwija talenty. A rodziny osób niepełnosprawnych intelektualnie dostają wsparcie i łatwiej jest im sprostać sytuacjom codziennym. Ludzie niepełnosprawni, którzy ukończyli naukę szkolną i nie mogą podjąć pracy skazani na życie w samotnej izolacji i bezczynności nie widzą dla siebie przyszłości, popadają w melancholię, a to źle działa zarówno na ich zdrowie fizyczne jak i psychiczne. Dlatego, aby do tego nie dopuścić warto jest wyjść z domu, otworzyć się na świat, na nowe możliwości. A wiele nowych możliwości zapewniają właśnie warsztaty terapii zajęciowej.

Warsztat Terapii Zajęciowej Koło PSOUU
Jelenia Góra 58-500
Waryńskiego 14
Telefon : (075) 76 478 18

Warsztat Terapii Zajęciowej przy PTWK OT
Jelenia Góra 58-500
Kiepury 44
Telefon: (075 64 301 63

Ewa

Edukacja osób niepełnosprawnych a przygotowanie do pracy

Osoby niepełnosprawne tak samo jak i osoby zdrowe powinny podjąć edukację. To, że mają problemy zdrowotne wcale nie musi przekreślać ich szans na zdobycie dobrego wykształcenia, a w dalszym kroku na podjęcie aktywności zawodowej. Mają prawo do nauki w szkołach wspólnie z pełnosprawnymi rówieśnikami; mogą również korzystać ze szkolnictwa specjalnego lub edukacji indywidualnej. Osoby te powinny także rozwijać swoje zainteresowania, pasje, hobby, robić to, co lubią.

Jaka jest sytuacja w Polsce, jeżeli chodzi o szkolnictwo? Prześledźmy teraz po kolei etapy edukacji zaczynając od najwcześniejszych lat uczącego się, a kończąc na zdobyciu przez niego wykształcenia i podjęciu pracy.

Już od najmłodszych lat jeżeli rodzice wykryją, a później specjalista potwierdzi zaburzenia w rozwoju należy pomóc dziecku zagrożonemu niepełnosprawnością lub niepełnosprawnemu oraz jego rodzinie. Taka wczesna interwencja ma wiele zalet. Kompleksowa diagnoza orzekana przez zespół współdziałających ze sobą specjalistów umożliwia wprowadzenie indywidualnego programu terapeutycznego dla dziecka. Odpowiednie podejście może wiele zdziałać, a nawet wyeliminować zaburzenia. Dobrym rozwiązaniem dla niepełnosprawnego ucznia, ale także i tego w pełni sprawnego jest szkolnictwo integracyjne. Zarówno dzieci chore jak i te zdrowe wynoszą z przebywania ze sobą, poznawania się nawzajem i wspólnej nauki wiele korzyści.

Jeżeli chodzi o przedszkola integracyjne to wychowawcy starają się zachęcić wszystkie zieci do wspólnej zabawy. Zdrowe maluchy w większości akceptują zachowania upodobania niepełnosprawnych kolegów i koleżanek. Przedszkolaki lubią ze sobą przebywać i uczyć się od siebie nawzajem.

Starsze dzieci posiadają większą wiedzę na temat niepełnosprawności swoich rówieśników. Z łatwością dostrzegają wady i zalety uczenia się w klasie integracyjnej. Oczywiście więcej jest zalet wynikających z tej sytuacji. Starają się nawiązać dobre relacje z kolegami i koleżankami potrzebującymi większej niż oni pomocy. Czasem w poniesieniu tornistra, otwarciu drzwi, a czasem w nauce. Niepełnosprawni uczniowie lubią szkołę do której uczęszczają, doceniają przyjazną atmosferę jaka tam panuje.

Szkoły zawodowe specjalne umożliwiają nabycie umiejętności potrzebnych do podjęcia określonego zawodu przez ich absolwentów. Edukacja osób niepełnosprawnych może być wydłużona w czasie w zależności od możliwości, aby mogły one zdobyć odpowiednie wykształcenie.

Nie zapominajmy, że wśród osób niepełnosprawnych są też osoby kończące studia, specjaliści i wysoko wykwalifikowani pracownicy. Choć zdaje się, że ich ścieżka edukacji wymaga więcej wysiłku i determinacji.

Po zakończeniu nauki mogą (a wręcz powinny) podjąć aktywność zawodową, która zależy od orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Jakie są formy aktywności zawodowej?
- warsztaty terapii zajęciowej
Uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej biorą udział w różnorodnych zajęciach prowadzonych w specjalnie przeznaczonych do tego celu pracowniach (np. pracowni komputerowej czy plastycznej).
- zakłady pracy chronionej
Zakłady pracy chronionej poza miejscem pracy, zapewniają specjalistyczną opiekę medyczną, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne. Stanowiska pracy muszą być dostosowane do potrzeb pracowników.
- zakłady aktywności zawodowej
Zakłady aktywności zawodowej także muszą spełniać warunki dotyczące opieki medycznej, poradnictwa i usług rehabilitacyjnych. Ich podstawowym celem jest zatrudnienie osób niepełnosprawnych zaliczanych do znacznego stopnia niepełnosprawności. Poprzez rehabilitację zawodową i społeczną ZAZ starają się przygotować te osoby w miarę ich możliwości do aktywnego życia zawodowego.
Zarówno zakłady pracy chronionej jak i zakłady aktywności zawodowej powinny stanowić jedynie etap prowadzący do zatrudnienia ludzi niepełnosprawnych na otwartym rynku.
- zatrudnienie na otwartym rynku pracy
Dla osób niepełnosprawnych praca, a nawet inne zajęcia, których się podjęły są bardzo ważną kwestią. Każda aktywność, niekoniecznie zawodowa dobrze wpływa na samopoczucie, nie pozwala na czarne myśli. Człowiek mający w swoim życiu jakiś cel, zajęcie, nie czuje się samotny, odtrącony przez społeczeństwo, wie, że jest w czymś dobry, że jest do czegoś przydatny. Dlatego osoby niepełnosprawne powinny dążyć do podjęcia samodzielnej pracy. Najpierw muszą zadbać o ukończenie szkoły, zdobyć potrzebne umiejętności, a później rozejrzeć się za pracą.

Osoby niepełnosprawne ubiegające się o pracę powinny być traktowane tak samo jak ich zdrowi koledzy. Nie wolno odmówić zatrudnienia pracownikowi z powodu jego niepełnosprawności, jeśli spełnia wszystkie wymagania przy ubieganiu się o konkretne stanowisko pracy. Osoby niepełnosprawne są bardzo dobrymi pracownikami, należy tylko dać im szanse wykazania się. W niektórych rodzajach pracy radzą sobie nawet znacznie lepiej niż osoby pełnosprawne. Doceniają pracę, którą udało im się zdobyć, starają się jak najlepiej ją wykonać.

Warto na zakończenie przypomnieć hasło jednej kampanii społecznej: „Niepełnosprawni – sprawni w pracy”.

Ewa

Praca a niepełnosprawność: realna szansa czy mit?

Kilka uwag na temat rynku pracy osób niepełnosprawnych.

Do niedawna zjawisko bezrobocia w Polsce było tak poważnym problemem, że praca dla wielu ludzi, nawet tych z wykształceniem była niemal nieosiągalna. A praca w swoim zawodzie z wynagrodzeniem na satysfakcjonującym poziomie, to był już szczyt marzeń. Wtedy ktoś podejmujący problem pracy osób niepełnosprawnych był brany prawie za dziwaka. "Jak to - słychać było dokoła - to zdrowi ludzie nie mają pracy, a co dopiero niepełnosprawni?"

Na szczęście od około dwóch lat obserwowany spadek bezrobocia przełożył się pośrednio również na stopniowy wzrost poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Pracodawcy poszukujący pracowników łaskawszym okiem zaczęli spoglądać na kandydatów z orzeczoną niepełnosprawnością. Do tego doszła realizacja wielu kampanii społecznych, które niezależnie od faktycznego wpływu na wizerunek pracującego niepełnosprawnego, na pewno przyczyniły się do podniesienia tego tematu. Można powiedzieć, że od jakiegoś czasu klimat wokół zatrudniania osób niepełnosprawnych zaczyna być cieplejszy. A po czym to poznać? Po kolei. Ile w ogóle osób niepełnosprawnych pracuje w Polsce? W zależności od badań i okresu, w którym były robione (zwykle dane pochodzą sprzed kilku lat), szacuje się, że kilkanaście procent. Jaka jest średnia w tzw. "starej Unii"? Od wielu lat utrzymuje się na poziomie około 50 procent, ale są również chlubne wyjątki, czyli państwa, gdzie są te wartości znacznie wyższe. To proste porównanie pokazuje, że niewątpliwie jest u nas wiele do nadrobienia.

Na taki kształt rynku pracy osób niepełnosprawnych wpływ miało co najmniej kilka czynników. Po pierwsze, jak już wspomniano wyżej, wcześniej nikt sobie specjalnie nie zawracał głowy pracą niepełnosprawnych, jako elementem szerszego udziału w społeczeństwie, możliwością usamodzielnienia (w tym przede wszystkim przez aspekt finansowy), pełnienia wielu ról społecznych, czy wreszcie ludzkiej godności. Wręcz rola państwa i zabezpieczenia społecznego w wielu przypadkach sprowadzała się do przyznania renty - świadczenia, które najczęściej nie wystarcza przecież na samodzielne, a tym bardziej godne życie. Orzekanie o niepełnosprawności na pewnym etapie transformacji stosowano jako sposób na łagodzenie skutków tej transformacji (rencista nie był już bezrobotnym, a więc państwo nie musiało się już nim specjalnie przejmować). Skutki takich rozwiązań, szczególnie społeczne, będziemy odczuwać jeszcze przez wiele lat. Bowiem sporej grupie ludzi nie tylko nie dano szansy na własny rozwój zawodowy czy społeczny, ale i zniechęcano do niego.

Ponadto rynek pracy kształtowały oczywiście przepisy prawne w formie kolejnych przepisów i ustaw. Rozwiązania wprowadzone tą drogą doprowadziły do skupienia pracy osób niepełnosprawnych najczęściej w zakładach pracy chronionej. Gdy tymczasem doświadczenia krajów rozwiniętych gospodarczo lepiej niż Polska, wskazują, że najlepszym modelem jest upowszechnianie zatrudnienia niepełnosprawnych na tzw. Otwartym, czy jak niektórzy mówią wolnym rynku pracy, a więc poza miejscami do tego wyznaczonymi. Wśród ludzi sprawnych. Bez podziału na: zakład "dla niepełnosprawnych" i zakład "dla sprawnych". Zgodnie z ideą, znaną jako INTEGRACJA. Niewątpliwie jakaś forma "przejściowa" pomiędzy otwartym rynkiem pracy a początkiem drogi zawodowej jest potrzebna, ale chyba nie powinna być ona celem samym w sobie i końcowym efektem rozwoju zawodowego osoby niepełnosprawnej.

Takie sztuczne podziały oraz możliwości i sposoby rozliczania różnego rodzaju korzyści z zatrudniania osób niepełnosprawnych wytworzyły ponadto sytuację, w której zakłady pracy chronionej w zdecydowanej większości opanowały mało atrakcyjne branże, takie jak: ochrona mienia (zwykle w formie dozorowania), sprzątanie i prace porządkowe oraz np. obsługę parkingów. Zdecydowana większość ofert pracy kierowanych do osób niepełnosprawnych - tych "przyjmę z grupą" lub "rencistę zatrudnię" - to oferty właśnie z w/w branż i zawodów. Tak, jakby wśród niepełnosprawnych nie było reprezentantów innych zawodów!

Zdaje się, że problem ten został wreszcie zauważony przez ustawodawców, ponieważ już niedługo mają wejść w życie znowelizowane przepisy dotyczące zatrudniania osób niepełnosprawnych i korzyści płynących z tego tytułu dla pracodawców. Jedną z głównych idei tej nowelizacji jest m.in. dążenie do objęcia większej ilości podmiotów zatrudniających osoby niepełnosprawne pomocą publiczną np. w formie dofinansowań do wynagrodzeń lub zmniejszenia wysokości danin publicznych. A zatem nie głównie zakładów pracy chronionej, ale także firmy z otwartego rynku pracy oraz organizacje pozarządowe, pożytku publicznego. Wydaje się, że może to być skuteczny sposób zwrócenia uwagi większej liczby pracodawców na opłacalność zatrudniania osób niepełnosprawnych, co z kolei skutkować powinno poszerzeniem oferty skierowanej do tej grupy społecznej. Ile z tego uda się zrealizować, pokaże czas.

Tymczasem wspomniano już na początku, że sytuacja stopniowo, ale jednak się poprawia. Wpływa na to zmniejszenie bezrobocia (nawet jeśli dotyczy to bezrobocia rejestrowanego), niezła koniunktura ostatnich dwóch lat, podniesienie problemu pracy niepełnosprawnych do rangi problemu, o którym mówi się publicznie, ale i niektóre działania ZUS-u polegające na weryfikacji rent lub niechętnego ich przyznawania czy przedłużania - niezależnie od słuszności bądź niesłuszności tych działań. Odebranie komuś renty po np. kilkunastu latach jej pobierania wydaje się niehumanitarne w tym sensie, że wcześniej zniechęcano do przejawów aktywności, po czym nagle żąda się jej w pełni, pozostawiając zwykle taką osobę samej sobie. A podjąć pracę po tak długiej przerwie lub bez żadnych tego typu doświadczeń jest naprawdę trudno. Pewnie duża część osób postawionych w takiej sytuacji musiała się zdobyć na ten trudny krok i z braku środków do życia podjęły pracę. Ważnym czynnikiem jest też rozwój techniki i jej upowszechnienie. Dzięki temu rozwija się praca zdalna (telepraca, praca z wykorzystaniem Internetu i innych nowoczesnych technologii). Za pomocą tej drogi coraz więcej osób niepełnosprawnych może podnosić swoje kwalifikacje, szukać pracy, a wreszcie ją wykonywać.

I choć z pewnością daleko jest nam jeszcze do europejskich standardów, to w otoczeniu coraz mniej ludzi dziwi fakt, że osoba niepełnosprawna stara się o pracę. Proponowane ulepszenia prawne mogą temu tylko pomóc. Miejmy też nadzieję, że tej tendencji nie zmieni globalny kryzys finansowy.

Bartek

Veto prezydenta – limity zarobków zostają

Prezydent Lech Kaczyński zawetował ustawę o zmianie w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw. Oznacza to, że renciści nadal będą musieli uważać na limity zarobków.

Według uchwalonej w Sejmie ustawy, renta miała być świadczeniem, które nie byłoby zależne od poziomu zarobków. Dzięki temu stanowiłaby raczej zadośćuczynienie za problemy zdrowotne i pomoc w codziennym życiu, a nie rekompensatą za brak lub ograniczone możliwości podjęcia pracy zarobkowej, jak to jest dotychczas.

W opublikowanym na stronie kancelarii prezydenta uzasadnieniu veta czytamy m.in:

„(…) Ustawa z dnia 17 października 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw wprowadza zmiany polegające na tym, że renciści będą mogli podejmować pracę bez ograniczeń w postaci zmniejszenia lub zawieszenia renty.

Można odnieść wrażenie, że w ocenie projektodawcy niczym nieograniczone prawo do podjęcia zatrudnienia rencistów ma samoistnie rozwiązać problem niskich świadczeń i niskiego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

Nasuwa się tutaj wątpliwość natury zasadniczej, jaki jest cel utrzymywania systemu rent z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli rencista może pracować i osiągać z tego tytułu wynagrodzenie, które może znacznie przekraczać wysokość renty i w rezultacie stanowić główne źródło jego utrzymania.

Renta z założenia jest świadczeniem kompensującym utratę lub ograniczenie zdolności zarobkowania i dochód z pracy powinien mieć charakter uzupełniający. W moim przekonaniu zniesienie instytucji zmniejszania albo zawieszania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy pozbawia rentę tego charakteru.

Z drugiej strony zachodzi obawa, że nowe rozwiązania powodują, iż podjęcie przez rencistę pracy może stanowić podstawę do dokonywania weryfikacji orzeczeń o stopniu niezdolności do pracy, skutkujących w konsekwencji pozbawieniem uprawnień rentowych. (…)”.

Zawetowana ustawa wróci teraz do Sejmu, który może veto odrzucić większością 3/5 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

cyt. za: http://www.niepelnosprawni.pl

5 grudnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Wolontariusza. Ten dzień został ustanowiony przez UNESCO w 1981 roku w dowód uznania dla wielu ochotników, którzy ofiarowywali innym swój czas i umiejętności.

Może to dobry moment, aby podjąć decyzję o zostaniu wolontariuszem?

Najpierw jednak powinniśmy zastanowić się nad tym czy mamy wolny czas, który poświęcimy dla innych. Bycie wolontariuszem to wspaniały sposób na nudę, wspaniały sposób aby wyrwać się z domu, zdobyć nowe doświadczenia, poznać nowych ludzi kiedy czujemy się samotni.

Zastanówmy się także, co chcemy robić jako wolontariusz. A możliwości jest dużo. Można wykorzystać swoje umiejętności zawodowe czy wiedzę zdobytą w szkole i tym wesprzeć organizacje pozarządowe. Aby odreagować, oderwać się od pracy czy nauki, zajęcie się czymś zupełnie innym, tym czego nie robimy na co dzień to również dobry pomysł. Należy zdecydować się czy chcemy pracować bezpośrednio z ludźmi czy w biurze danej organizacji lub instytucji.

Pomagać można osobom lub rodzinom, które tej pomocy potrzebują. Ludzi niepełnosprawnych wolontariusz może wspomóc poprzez bycie z nimi, wspieranie ich i motywowanie do aktywności. Dla osób starszych, często samotnych, sama obecność drugiego człowieka, zwykła rozmowa sprawia, że czują się one zauważone przez otoczenie i łatwiej im przejść przez jesień życia. Także pomoc przy zrobieniu zakupów czy zapłacenie rachunków ułatwia życie ludzi w podeszłym wieku. Jeżeli ktoś kocha dzieci, to jako wolontariusz może wypełnić im wolny czas, bawić się z nimi, pomóc w lekcjach. A ile jest w przepełnionych schroniskach biednych, nieszczęśliwych zwierząt. Także do pobliskiego schroniska wolontariusz może skierować swoje kroki. Jeżeli chodzi o bezpłatną pracę w organizacjach pozarządowych i instytucjach publicznych, to wolontariusze są przydatni przede wszystkim w pracach biurowych (przy komputerowym przepisywaniu tekstów, kserowaniu, uzupełnianiu baz danych, segregowaniu dokumentów).

Wiedząc już ile ma się czasu i co chce się robić można zacząć szukać miejsca, gdzie będzie się przydatnym. Warto sięgnąć po książkę telefoniczną lub informator miejski i odnaleźć instytucje lub organizacje, które mają siedzibę w Twojej miejscowości. Niezastąpionym źródłem informacji także Internet. Zaczynając od wolontariatu, nie musimy na nim poprzestać. Zdobyte dzięki niemu doświadczenia, nabyta wiara we własne możliwości, pokonanie własnych lęków, a może zostanie zauważonym przez kogoś (np. przyszłego pracodawcę) może nas zachęcić do podjęcia dalszego kroku. Może nim być obranie kierunku w stronę przyszłej drogi zawodowej. Tak, pomagając innym, pomagamy jednocześnie sami sobie, może narodzi się w nas siła do podjęcia aktywności zawodowej, podjęcia pracy. Często działalność społeczna pozwala na znalezienie pracy. Wolontariusz zyskuje nowe znajomości, wdzięczność ludzi oraz satysfakcję z niesienia pomocy.

Ewa - wolontariusz w Agencji Pośrednictwa Pracy dla Osób Niepełnosprawnych

Radiowa Giełda Pracy

W poniedziałkowe przedpołudnie w internetowym radiu Niepełnosprawni Tu i Teraz usłyszeć można program poświęcony pracy. yklicznie w ramówkę radia wpisana jest Giełda Pracy, tworzona przy współpracy z naszą Agencją Pośrednictwa Pracy dla Osób Niepełnosprawnych.

Zapraszamy w najbliższy poniedziałek 17.11.2008 o godzinie 11.40 do wysłuchania audycji, gdzie zaprezentujemy przykładowe sylwetki osób poszukujących pracy.

Jak słuchać radia NTiT ? Zobacz tu:
http://www.kson.pl/radio/jak_sluchac/jak_sluchac.htm

Pracodawcy nie zainteresowani zatrudnianiem niepełnosprawnych?

    Agencja Pośrednictwa Pracy dla Osób Niepełnosprawnych zorganizowała dwa spotkania dla niepełnosprawnych poszukujących pracy, organizacji samorządowych oraz pracodawców. Na pierwszym spotkaniu (28.10) zjawili się reprezentanci nie tylko Powiatowego i Wojewódzkiego Urzędu Pracy, ale również Euroregionalnej Izby Przemysłowo - Handlowej, Jeleniogórskiego Stowarzyszenia Rodzin i Przyjaciół Dzieci z Zespołem Downa, Fundacji Kultury Ekologicznej oraz Karkonoskiego Stowarzyszenia Osób Laryngektomowanych. Fachowcy zajmujący się problemem bezrobocia na co dzień, przytaczali wiele przykładów pozytywnego podejścia pracodawców do niepełnosprawnych pracowników, ale także mówili o trudnościach z tym związanych. Wszyscy zebrani pochwalili pomysł powołania takiej agencji a przedstawiciel Euroregionalnej Izby Przemysłowo - Handlowej zapowiedział, że zaproponuje wszystkim pracodawcom zrzeszonym w Izbie aby zainteresowali się tematem niepełnosprawnych pracowników i podjęli pewne działania w tym temacie. Zupełnie inny przebieg miało następne spotkanie, które miało za zadanie zestawienie środowiska pracodawców i osób niepełnosprawnych i wypracowanie modelu współpracy na przyszłość. Niepełnosprawni zainteresowani tematem i chcący podjąć prace na miarę swoich możliwości zjawili się w kilkuosobowym składzie, ale okazało się, że zabrakło partnerów po drugiej stronie. Na spotkanie nie przybył żaden przedstawiciel spośród ok. 40 zaproszonych firm, m.in. zakłady pracy chronionej, które zatrudniają niepełnosprawnych i korzystają dzięki temu z różnych ulg. Czyżby temat niepełnosprawnych pracowników był tak marginalnym zagadnieniem, że nie warto poświęcić mu nawet chwili uwagi? Miejmy nadzieję, że na kolejne spotkanie - 5 listopada - przybędą pracodawcy z naszego regionu.

RC

Szanowni Pańswo,

    Karkonoski Sejmik Osób Niepełnosprawnych uprzejmie informuje, że w dniu 01.09.2008 r. przystąpił do realizacji projektu p.n.: "Agencja Pośrednictwa Pracy dla Osób Niepełnosprawnych: nowa jakość - nowe szanse!". W związku z powyższym zapraszamy do udziału w spotkaniu informacyjno-promocyjnym, poświęconym ofercie Agencji, które odbędzie się w dniu 29.10.2008 oraz 5.11.2008 (termin do wyboru) w sali nr 11 KSON przy ulicy Grabowskiego 7 w Jeleniej Górze o godzinie 11.00.

W ramach spotkania przewidujemy m.in.:
- zapoznanie z ofertą Agencji w zakresie pośrednictwa pracy i informacji zawodowej
- możliwość spotkania z potencjalnymi kandydatami do pracy
- przedstawienie podstawowych korzyści związanych z zatrudnieniem osoby niepełnosprawnej
- wskazanie innych źródeł informacji / konsultacji specjalistycznych

Na spotkanie zaproszeni zostaną nasi przyszli i obecni partnerzy: pracodawcy oraz osoby niepełnosprawne poszukujące pracy.

Serdecznie zachęcamy do spotkania się z nami i zapoznania z możliwościami współpracy.

Z poważaniem
Monika Żak, koordynator projektu
Bartłomiej Młodziński, pośrednik pracy, doradca zawodowy